2008 στο τέλος του.. .

Πέρασε ο καιρός με ταξίδια και μιζέρια στην πρωτεύουσα. Η πατρίδα ήθελε το τελευταίο τετράμηνο του 2008 να είναι επεισοδιακό. Έτσι και έγινε. Από μια άλλη οπτική γωνιά ένας άνθρωπος που τα έβλεπε από μια άλλη οπτική καμπύλη και με γνωρίζει από μια άλλη οπτική γωνιά μου είπε ότι «η ψυχή την εξαιρετική ικανότητα να ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στην μνήμη και στην ανάμνηση, στο χθες και στο σήμερα και σε μια υποψία από το αύριο. Όλα αυτά βολτάρουν στα σοκάκια της πιασμένα χέρι-χέρι αφήνοντας μια γεύση τρυφερότητας, σα να μπαίνει ένα χάδι στην θέση του».


Μου ήταν δύσκολο να το αντιληφθώ εκείνη την περίοδο, ζούσα σε ένα άλλο κόσμο πολύ ξένο από αυτό που είχα μάθει. Τώρα που η ζαριά έκατσε αλλιώς, με παίρνει να γείρω την καρεκλά λίγο πιο πίσω, να βάλω τέρμα την μουσική που ταξιδεύει τα μυαλά μου και να πάρω μια βαθιά αναπνοή, χαλαρώνοντας καθώς εκπνέω..




Τελικά το έχει αυτό το χαρακτηριστικό η ψυχή, και το βλέπω τώρα, που με παίρνει να κοιτάξω λίγο παραπάνω το Στέλιο στο καθρέφτη και να ακούσω τι θέλει. Έχω ήδη αρχίσει να παίρνω μονοπάτια που δεν έπαιρνα, να γυρίζω σε διαδρομές που δεν γύριζα. Και το διασκεδάζω αυτό είναι το ωραίο. Το διασκεδάζω και το σκηνικό με το χθες καθώς ονειρεύομαι το αύριο....

Τώρα τι κάνουμε???

Είναι από εκείνες τις φορές που θα έπρεπε να τιθασεύω τα όνειρα μου, να τα βάλω να κάτσουν στο ίδιο θρανίο με την λογική. Να κάθονται δίπλα δίπλα σαν παιδικοί φίλοι. Μήπως όμως τ αστέρια μου δείχνουν άλλα σημάδια?? Μήπως πρέπει να αρπάξω την απόχη μου και κρατηθώ από τον επόμενο αστεροειδή που θα περάσει από κοντά μου και να ταξιδέψω όπου με παει αυτός.. μήπως ήρθε η ώρα να παραλογιστω και εγώ λίγο και να παλέψω με ότι όπλα έχω για να πραγματώσω τα όνειρα μου. Νομίζω ότι θα πετάξω κάθε σταγόνα λογικής και ωριμότητας από πάνω μου. Νομίζω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι από την αρχή Και εάν ο αέρας είναι ευνοϊκός θα περάσω απέναντι... Εάν όχι θα χρειαστεί να βρέξω τα φτερά μου... ούτε η πρώτη θα είναι ούτε η τελευταία.... άπλα τώρα θα το γουστάρω..

Ένα αεράκι.....

Ένα αεράκι, νιώθω σαν να πέρνα από μπροστά μου. Θα μπορούσε να είναι εκείνο το αεράκι της θάλασσας λίγο πριν σηκώσουμε τις αετούς για να απογειωθούμε. Θα μπορούσε να είναι και το αεράκι που έχει στο μπαλκόνι μου, όταν χαράματα θα βγω για να πιω τον καφέ μου. Θα μπορούσε να είναι και το αεράκι που έρχεται από την Αφρική να συνάντηση την νότια πλευρά της Κρήτης (το έζησα και αυτό).
Ο θόρυβος από το συρμό θα με αναγκάσει να ανοίξω τα μάτια μου και να δεχτώ ότι αυτό το αεράκι τελικά είναι τεχνητό. Είναι ο αέρας που δημιουργείται μέσα στις σήραγγες του μετρό καθώς τα σιδερένια σκουλήκια κινούνται με ταχύτητα.
Μήπως να κλείσω τα μάτια μου και να κάνω υπομονή?… Ίσως την επόμενη φορά που θα τα ανοίξω να είναι αυτό το αεράκι που ήθελα εγώ…

Εγώ και η Αθήνα…

Στην αρχή με φόβισε.. Περπατούσα στους δρόμους της και φορούσα συνεχεία γυαλιά και ακουστικά.




Κοιτούσα τους ανθρώπους μέσα από τα γυαλιά στο πρόσωπο. Προσπαθούσα να καταλάβω συναισθήματα ίσως, ίσως απλώς να προσπαθούσα να εκφράσω τα δικά μου, δεν ξερώ….




Πάνε 2 βδομάδες τώρα, που κάθε απόγευμα και μέχρι το επόμενο ξημέρωμα την ζω με τους ρυθμούς της, τις απεργίες της, τον κόσμο της, και απ εκεί που καθόμουνα και απλά παρατηρούσα, τώρα νιώθω ότι έχω αρχίσει και αφομοιώνομαι… Ήδη την τελευταία βδομάδα άρχισε να μην μου φτάνει ο χρόνος για αυτά που θέλω να κάνω..
Δεν ξερώ εάν θέλω να κάτσω και να πάρω τον έλεγχο, η να κάνω υπομονή “κάνοντας χαμηλές πτήσεις” και να περιμένω να έρθει η ώρα να επιστρέψω στην Θεσσαλονίκη.
Μου θυμίζει λίγο την Αγγλία.. τον πολύ κόσμο και την πολλή μοναξιά.. όλα γυρίσουν σ ένα δικό του ρυθμό που δεν με σύκινη. Μ έχει μελαγχολήσει λίγο είναι η αλήθεια, αλλά ακόμα νιώθω ανάμικτα συναισθήματα… Περίεργη αυτή η πόλη…

Τι γίνεται εδώ ???

Νιώθω ότι έχει σταματήσει ο χρόνος και εγώ είμαι απ έξω από όλο αυτό το καλοστημένο παιχνίδι και τον κοιτάζω. Και ενώ έχει σταματήσει, ταυτόχρονα τρέχει… αλλά τρέχει ανάποδα… σαν μια κλεψύδρα που η άμμος δεν πέφτει προς τα κάτω, αλλά ξεκάνει από κάτω και κατευθύνεται προς τα πάνω…

Κάποιος σαν να παίζει με την βαρύτητα, κάποιος σαν να ορίζει αλλιώς τον χρόνο….
Την πιάνω, την κουνώ γερά, και μόλις την αφήνω κάτω, ξανά οι κόκκοι της άμμου ξεκινάμε το δικό του παιχνίδι…
Και όσο πιο δυνατά την κουνώ, τόσο πιο γρήγορα οι κόκκοι κινούνται ανάποδα. Νιώθω ανήμπορος να επέμβω σε αυτό το παιχνίδι. Ίσως το μπορώ που μπορώ να κάνω είναι να το κοιτώ. Σκάφτομαι να την σπάσω, και να αρπάξω την άμμο μέσα στην χούφτα μου, να την αφήσω με περάσει αρμόνικα μέσα από τα δάκτυλα μου, καθώς θα πέφτει προς τα κάτω για να χαθεί τελείως…..

Το χωριό των αγγέλων….

Αγγελοχώρι, ένα μέρος που αποτελεί απογευματινό προορισμό μας, την τελευταία περίοδο…
Αέρας, θάλασσα, διπλά μας. Ο σταθμός μόνιμα στημένος εκεί να μας ενημερώνει για τα παιχνίδια του αέρα…και εμείς μπροστά σ ένα κομπιούτερ, να διαβάζουμε προγνώσεις και να υπολογίζουμε τον αέρα που θα έχει… να στεφόμαστε τι πανί θα σηκώσει ο καθένας, και εάν θα είναι νότιας, να πάμε στα χωράφια η βοριάς να τρέχουμε στην καντίνα…


Κάπως έτσι ήταν και αυτό το Σάββατο…. Δουλείες, υποχρεώσεις με κράτησαν Θεσσαλονίκη αυτό το σαββατοκύριακο…
Έτσι από νωρίς του Σαββάτου βρέθηκα στην παραλία… κόσμος εκεί, πετούσαν μια χαρά ο καιρός μας είχε κάνει το χατίρι...




Το απογευματάκι σαν να έκοψε λίγο, και οι περισσότεροι φυγών, εμείς εκεί, και πάνω στο να μαζέψουμε να μην μαζέψουμε, το βραδινό αεράκι έκανε το θαύμα του, τόσο όσο χρειαζόταν για ένα καληνύχτα… ένα μισάωρα, μια ώρα το πολύ. Οι εναπομείναντες αετοί στον αέρα και πάμε ξανά για το γνωστό παιχνίδι. Βουτιά στα χαμηλά, πάρε όρτσα, προσπάθησε να χαράξεις πορεία, και ξανά πίσω….




Ο ήλιος έδυσε… και το αυγουστιάτικο φεγγάρι πηρέ την θέση του, φωτίζοντας την άδεια πλέον παραλία…




Ίσως για αυτό να το είχαν πει το΄ "χωριό των αγγέλων"….