Ως πότε παλικάρια…

Θα πάρω μια βαθιά ανάσα και θα ψιθυρίσω στον εαυτό μου μια έκφραση που αποτέλεσε για πολλούς το έναυσμα για την επανάσταση που οδήγησε στην απελευθέρωση του τότε ελληνισμού από την τουρκοκρατία... Μια επανάσταση που τελικά οδήγησε στο πρώτο ελληνικό ελεύθερο κράτος. Μας φώναζαν ραγιάδες, τον πλούτο του ελλαδικού χώρου εκμεταλλευόταν οι αφέντες βάζοντας τους Έλληνες εργάτες να δουλεύουν και πληρώνοντας του τα ελάχιστα. Τα καλυτέρα παιδιά των Ελλήνων τα έπαιρναν στη δούλεψη τους οι Τούρκοι και τα ονόμαζαν γενιτσάρους. Εκείνη την εποχή οι μόνοι που είχαν κάποια θέση εξουσίας, και κάποια μορφή πλούτου ήταν μονό όσοι είχαν συμπράξει με τον κατακτητή και είχαν συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μια χαρά είναι ο ελληνισμός υπόδουλος εάν μπορούν αυτοί να την βολέψουν. Οι ρομαντικοί ποιητές και συγγραφείς της εποχής, προσπαθούσαν να αφυπνίσουν το γένος με ότι μέσα είχαν και κάποιοι άνθρωποι του εξωτερικού που είχαν διαβάσει για την ιστορία μας, και είχαν επισκεφτεί την Ελλάδα, έκαναν προσπάθειες και κινήσεις για να βοηθήσουν και αυτοί όπως μπορούσαν την περιβόητη αφύπνιση του γένους. Κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες για να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους σε τοπικό επίπεδο γινόντουσαν σε τακτά διαστήματα, αλλά χαρακτηρίζονταν πρόχειρες τοπικές και ανοργάνωτες. Είχε καταφέρει για πολλά χρόνια ο κατακτητής να μας κρατάει αποσυντονισμένους, χωμένους για τα καλά στη καθημερινότητα της βιοπάλης, απαλλαγμένους από βαθύτερους προβληματισμούς για το μέλλον του γένους μας. Κάπως έτσι μας δίδαξαν στα σχολεία ότι ήταν ο υπόδουλος ελληνισμός κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Και τώρα θα μαζέψω όση μαγκιά μου έχει απομείνει για να κάνω ίσως και έναν παράλογο παραλληλισμό. Εν έτη 2010 το ελληνικό κράτος θεωρείται ελεύθερο την ώρα που στην Ευρώπη και στο κόσμο ολόκληρο (έως την Κίνα έφτασε η φήμη μας) έχουν μάθει για το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας μας και τους όρους κάτω από τους οποίους η Ελλάδα θα χάσει όσα λιγότερα για βγει από αυτήν τη κατάσταση. Το μεγαλύτερο ποσοστό των εταιριών που συνεχίζουν να είναι κερδοφόρες στην ελεύθερη Ελλάδα, αποτελεί κάποιο κοντινό η μακρινό παρακλάδι πολυεθνικών εταιριών. Όλοι έχουμε ακούσει μια ιστορία για κάποιον ελεύθερο Έλληνα που μόλις έκανε μια δυο πιο σωστές σκέψεις από τους υπολοίπους απορροφήθηκε από μια εταιρία κολοσσό και έχει μόνιμη κατοικία και μόνιμη πληρωμή από εταιρίες τους εξωτερικού και οι γονείς τους τον βλέπουν μόνο γιορτές και εάν. Θα κινδυνέψω να σκεφτώ επίσης ότι και όσοι από τους ελευθέρους Έλληνες που έχουν κάποια θέση στο μηχανισμό της εξουσίας, έχουν μια μέτρια έως καλή σχέση με τους αντιστοίχους των εξωτερικών χωρών σε πολιτικό αλλά και οικονομικό επίπεδο. Και σίγουρα έχουν βρει κάποιο τρόπο να κοιμούνται ήσυχοι ότι έτσι είναι η ελεύθερη Ελλάδα και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα παραπάνω από το να συμβιβαστούν με τους κανόνες του παιχνιδιού και απλά να βολευτούν με ότι μέσα διαθέτουν. Οι ρομαντικοί ελεύθεροι Έλληνες προσπαθούν να εκφράσουν την αντίδραση τους με γραπτά η φωνητικά μηνύματα αλλά που χώρος για δημοσιότητα, αφού δεν πουλάει. Κατά περιόδους ελεύθεροι εργαζόμενοι που φορούν στολή αστυνομικών καλούνται να χρησιμοποιήσουν την όποια μορφή βίας μπορούν για να σταματήσουν προσπάθειες ανθρώπων για αντίδραση, που χαρακτηρίζονται τοπικές εκδηλώσεις αναρχικών και περιθωριακών στοιχειών. Ο πολύς κόσμος είναι απορροφημένος στην καθημερινή βιοπάλη με τα προβλήματα του και εκτονώνεται όπως μπορεί στο γήπεδο και στην τηλεόραση μπροστά μήπως και μπορέσει να δει κάτι πιο μίζερο από αυτό που ζει, γιατί αυτό σίγουρα πουλάει! Όλα αυτά στην ελεύθερη Ελλάδα. Ενεργό μέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής ένωσης!
Κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας τελικά χρειάστηκε βοήθεια από Έλληνες και κεφαλαία του εξωτερικού για να οργανωθεί μια σωστή κίνηση που είχε σαν σκοπό την απελευθέρωση του γένους και έτσι πέρασαν αρκετά χρόνια για να γίνει αυτό. Θα τρέξω πιο πίσω στο παρελθόν για να θυμηθώ και κάτι άλλο που μας δίδαξαν στο σχολείο, γιατί ίσως τελικά το σχολείο δεν φωτίζει μονό όταν καίγεται. “Το δις εξαμαρτείν, ουκ αντρός σοφού”.

Το φουγάρο

Είναι ένα σημείο στο πλοίο (αυτό συμβαίνει στα μεγαλύτερα πλοία που έχω ταξιδέψει) που η οπτικός σού ορίζοντας ταυτίζεται με το πραγματικό ορίζοντα. Μπαίνοντας στο πλοίο η μεγαλύτερη έγνοια μου είναι τα πράγματα. Μόλις ξεμπερδέψω με τις αποσκευές και τα υπόλοιπα διαδικαστικά. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να βρω αυτό το σημείο. Συνήθως είναι κάπου στο κέντρο και στο ψηλότερο σημείο του πλοίου. Εάν έχει το πλοίο ελικοδρόμιο είναι πολύ πιθανό να είναι αυτό το σημείο που ψάχνω. Το πιο πιθανό είναι να απαγορεύεται να πάω σε εκείνο το σημείο και αυτό είναι που το κάνει και τόσο ξεχωριστό. Κάπου εκεί, έρχεσαι αντιμέτωπος με τον αέρα ενώ ταυτόχρονα μπορείς να θαυμάσεις το μεγαλείο της θάλασσας. Σε μια πλήρη περιστροφή 360 μοιρών, το μόνο που βλέπεις είναι η θάλασσα και ο ουρανός. Εάν είμαι τυχερός και μου κάνει το χατίρι η νύχτα, θα έχω παρέα μου και τα αστέρια. Σ εκείνο το σημείο αναλογίζομαι πόσο μικρός πραγματικά είναι ο άνθρωπος σε σχέση με το μεγαλείο της φύσης. Δίνοντας λίγο χρόνο και αφήνοντας την αλμύρα να περάσει για τα καλά μέσα στο πνευμόνια μου, γίνεσαι ένα με το πλοίο. Συμφιλιώνομαι με τον σιδερένιο καθημερινό ταξιδιώτη που σκίσει τα σκούρα νερά, χαράζοντας πορεία. Από εκεί και υστέρα όλα είναι πιο χαλαρά. Στο καλύτερο κρουαζιερόπλοιο να βρίσκομαι, εάν περάσω αρκετό χρόνο σ εκείνο το σημείο, δεν μου κάνει πια εντύπωση ούτε η τεραστία πισινά, ούτε η disco με τον ανοιχτό ουρανό, ούτε πόσες ώρες ακόμα απομένουν για τον προορισμό μου. Είναι εκείνη η εικόνα του απέραντου γαλάζιου που έχει μείνει στο μυαλό μου, με τον αέρα να με χτυπά στο πρόσωπο, και μικρές αλμυρές σταγόνες που με κάνουν να ανοιγοκλείνεις στιγμιαία τα μάτια μου.

S-χέσεις

Μεσημέρι, πεζοδρόμος Θέρμης, καφέ κάτω από τεχνητό μέσω θέρμανσης. Η εξωτερική θερμοκρασία δεν έχει περάσει τους 15 βαθμούς ακόμα, αλλά κοντομάνικο είναι στη μόδα για να φαίνεται το φρεκσοαποτριχωμένο γραμμωμένο μπράτσο, στα 15 μετρά από το παρκαρισμένο (με δόσεις αγορασμένο) cabrio. Στο ίδιο τραπεζάκι, άλλοι 3 όμοιοι. Μπορεί να φορούν άλλο μπλουζάκι αλλά έχουν τραγική ομοιότητα. Καπνίζουν premium quality τσιγάρα και μιλούν σαν τεχνητοί αναλυτές του χθεσινού συστήματος που έπαιζε ο Santos. Που και που κοιτούν αριστερά δεξιά για να βεβαιωθούν ότι είναι πάνω τους τα βλέμματα από τα γύρω τραπεζάκια. Στην άλλη γωνία έχουμε διαφορετικό σκηνικό.
Μια παρέα από γυναίκες σκαρφαλωμένες σε high heels μπότα που ξεπερνά το γόνατο, κενό για να φαίνεται το σοκολατένιο από το solarium μπούτι με κοντή φουστίτσα γύρω από την περιοχή της λεκάνης. Καθώς φτάνει η μάτια σου προς το πρόσωπο σε τυφλώνει το φως από τα στρας και την παχιά στρώση από το lip-gloss. Καρπός του χεριού σπασμένος και ανάμεσα στο δείκτη και στο μεσαίο, καίγεται ένα slim λευκό σιγαρέτο. Η συζήτηση ξεκάνει από το αυτοκίνητο που αγόρασε ο μοναχογιός της κυρά Δήμητρας, και καταλήγει στο χωρισμό της Ελένης και του Γιώργο, αφού η Ελένη αποφάσισε στα 34 της ότι ο γάμος που είχε κάνει στα 22 της ήταν αποτυχημένος.
Η παρέα με τα premium quality παλικάρια θα ξαπλώσει στα καθίσματα των ανοικτών αυτοκίνητων την ιδία στιγμή που το τακούνι από τις μπότες θα βρει στο μεταλλικό σκαλοπάτι για να σκαρφαλώσουν αυτά τα ζευγάρια καλομαυρισμένων ποδιών στο δερμάτινο κάθισμα του Jeep. Στην οθόνη του καλοπληρωμένου οχήματος θα παίξουν σποτάκια από το περιβόητο DVD. Η κατεύθυνση λίγο πολύ ι ίδια. Στο πατρικό σπίτι, να πάρουν το μεσημεριανό τους από τα χεράκια της μαμάς, στην εποχή μας δεν συντηρείς έτσι εύκολα σπίτι μόνος/η σου. Απογευματινός ύπνος γιατί το βραδύ η πασαρέλα έχει συνέχεια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης.
Η βραδινή αμφίεση δεν αλλάζει τόσο, ούτε για τα παλικάρια, ούτε και για τις μελλοντικές miss young. Αλλάζει η διάθεση.
Προσέξτε με είμαι νέος/α με πολλά αστέρια, και διαγεγραμμένη επιτυχία μετά το κλείσιμο των φώτων.
Η βραδιά θα κλίσει μετά από αμέτρητα σφηνάκια και πουκαμισά ανοιγμένα, με το 65% να κοιμάται στο μονό πατρικό κρεβατάκι του, το 25% να δοκιμάζει τον νέο ερώτα για πολλαπλή φορά, και μόλις ένα 10% να κλείνει το ξυπνητήρι, αγκαλιάζοντας τον/την αγαπημένο του/της για να ξεκινήσει άλλη μια μέρα για την τίμια εργασίας του. Την ίδια στιγμή ο ταλαιπωρημένος από το ξενύχτι διαδικτυακός εραστής θα καληνυχτίσει τις φίλες τους στο facebook στέλνοντας όνειρα γλυκά και απονήρευτα.

Όχι δεν με ενοχλεί ότι το έργο διαδραματίζεται στην πεζόδρομο της Θέρμης. Το έχω δει να παίζεται και σε άλλους πεζόδρομους και πλατείες λίγο που κεντρικά και δυτικά του νομού μας. Το έχω δει να παίζεται και πριν κάποια χρόνια σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, πιστέψτε με. Με ενοχλεί το σενάριο το ίδιο.
Κάπως έτσι ορίζεται η λέξη σχέση στο ηλικιακό πληθυσμό από 25 έως 35 στην εποχή μας. Και εάν εσείς πιστεύατε ότι είχα σκοπό να μιλήσω για την κρίση των σχέσεων στην σημερινή εποχή, σας ζήτω συγγνώμη. Για να κάνω ένα τέτοιο άρθρο θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις βασισμένες πάνω σε συναισθήματα και όχι αριθμούς λογαριασμών. Θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις πάνω σε κοινά όνειρα και καθημερινούς προβληματισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις βασισμένες πάνω σε παιδικούς έρωτες, και όχι σε γραμμένους κοιλιακούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις βασισμένες σε αμοιβαίο σεβασμό και αλληλοεκτίμηση και όχι στα χωράφια του παππού. Μέχρι τότε θα δανειστώ στοίχους από γνωστό τραγουδάκι.


Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Ελευθερία ή θάνατος

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα προς συζήτηση. Ελευθερία. Για κάποιους η ελευθερία είναι τρόπος ζωής. Για κάποιους θεωρείται ουτοπία (πάλι παίζεις τον φιλόσοφο, θα λέει ο κολλητός μου). Τι γίνεται όμως γύρω μου; Πόσο ελεύθεροι είμαστε και τι ορίζει την ελευθερία μας τελικά;
Θα διαλέξουμε να προσεγγίσουμε τον ορισμό της ελευθερίας έτσι όπως το όρισαν άλλοι πριν από εμάς.
¨Ελευθερία είναι το δικαίωμα να δρας ακλουθώντας την δική σου θέληση, χωρίς να επηρεάζεσαι από εξωτερικές δυνάμεις. Από φιλοσοφική οπτική γωνία, αυτό ορίζεται, ως η ικανότητα να ορίζεις εσύ τις επιλογές σου¨. -
¨Η μονή αληθινή φυλακή είναι ο φόβος. Η μονή αληθινή ελευθερία είναι η ελευθερία από τον φόβο¨.
¨Ελευθερία είναι μια άλλη λέξη για να ορίσεις το στάδιο που φτάνεις όταν τα έχεις χάσει όλα και δεν μπορείς να χάσεις κάτι παραπάνω¨.

Ελευθερία να σκέπτομαι ότι θέλω, να ορίζω εγώ τα πιστεύω μου, να εκφράζω τις απόψεις μου, να διαλέγω το μονοπάτι της ζωής που θα βαδίσω. Και θα είμαι ελεύθερος όταν δεν θα φοβάμαι, και θα έχω ικανότητα να ορίζω εγώ τις επιλογές μου. Και ας μην ξεχνάμε, όταν θα είμαι ελεύθερος, δεν θα φοβάμαι να χάσω αυτά που έχω αφού θα τα έχω χάσει όλα. Και τελικά τότε θα είμαι ελεύθερος από τι ακριβώς;
Πάμε ξανά γιατί το χάσαμε… Είμαι ελεύθερος να διαλέγω εγώ το δρόμο μου. Άρα έχω ανάγκη να διαλέξω ένα δρόμο. Είμαι ελεύθερος να εκφράσω τα πιστεύω μου. Άρα έχω ανάγκη να εκφραστώ και να πιστέψω. Μήπως τελικά η ελευθερία μας είναι μια εξίσωση που έχει μεταβλητή τις ανάγκες μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις ανάγκες μας, η τουλάχιστον αυτά που πιστεύουμε ότι έχουμε ανάγκη.
Σίγουρα εάν πάρω τα βουνά και κοιμάμαι κάτω από ιτιές και τρώω ρίζες και κάμπιες θα είναι ελεύθερος, αλλά έχω ανάγκη να ζω κάπως έτσι… και τελικά πως έχω ανάγκη να ζω. Εάν ρωτήσω τον εαυτό μου κοιτάζοντας τον καθρέπτη, πως ανάγκη να ζω, θα απαντήσω, ότι έχω ανάγκη να ζω με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να είμαι ευτυχισμένος. Ουφ και άλλο ερωτηματικό. Ποτέ είμαι ευτυχισμένος; Μήπως θα είμαι ευτυχισμένος με την σκιά της ιτιάς, η μήπως χρειάζομαι ρετιρέ με θεά το Θερμαϊκό για να είμαι ευτυχισμένος… και αυτό ποιος το ορίζει? Μήπως εκεί πρέπει να ξαναρωτήσουμε τελικά μήπως η ελευθερία είναι η δύναμη να ορίζουμε την δίκια μας ευτυχία ικανοποιώντας αυτά που εμείς και μονό εμείς ορίζουμε ως ανάγκες, χωρίς να επηρεαζόμαστε από εξωγενής παράγοντες;
Και ποιες είναι αυτοί οι εξωγενείς παράγοντες. Να μην ξέρουμε από τι πρέπει να προφυλαχτούμε ρε αδελφέ.
Στοπ φρένο. Το βλέπω ξανά μπροστά μου. ¨Δεν είσαι το σπίτι που ζεις, δεν είσαι το αμάξι που οδηγάς, δεν είσαι τα ρούχα που φοράς, δεν είσαι το περιεχόμενο από το πορτοφόλι σου¨. Σε κάποιο έργο το είχα δει αλλά τώρα που σκέπτομαι πιο ¨ελεύθερος¨ κάτι μου κάνει να συνδέσω τις ανάγκες μας με το life style και τον ρόλο του marketing και της διαφήμισης. Οκ, οκ, χρειάζομαι 4 τοίχους και μια σκεπή για να ζήσω. Αλλά εάν έχω 4 τοίχους και θέση παρκινγκ μήπως θα είναι καλύτερα? Και μήπως εάν έχω 4 τοίχους και μια σκεπή με θέση παρκινγκ στη Θεσσαλονίκη, και μπορώ να έχω και άλλους 4 τοίχους και μια σκεπή στη Χαλκιδική θα είναι καλύτερα; Δεν σταματά αυτή η σκέψη αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι μας ε; Τι πραγματικά χρειαζόμαστε όμως για είμαστε ευτυχισμένοι σίγουρα δεν το καταλαβαίνουμε όλοι μας. Σίγουρα οι ανέσεις μπορούν να προσφέρουν ποιότητα ζωής, αλλά υπάρχει ένα ερωτηματικό κατά πόσο μπορούν να προσφέρουν ευτυχία.
Και που κολλάει ρε μεγάλε, το marketing και η διαφήμιση? Εξ ορισμού ο σκοπός του μάρκετινγκ ήταν να βρίσκει προϊόντα που να ικανοποιούν τις ανάγκες του ανθρώπου και να τα προβάλει για να βελτίωση την ποιότητα ζωής του. Αυτό παλιά, και εμάς στη σχολή αυτό μας μάθανε θα προσθέσει ο άλλος ο κολλητός. Τώρα μήπως έχει αλλάξει το σενάριο; Ρωτάω εγώ. Μήπως ο ανταγωνισμός έχει αυξηθεί τόσο πολύ που ο σκοπός του marketing έχει γίνει πια να δημιουργεί ανάγκες για να κινούνται τα γρανάζια της αγοράς; Δεν θα μιλήσω με παραδείγματα γιατί ίσως θεωρηθεί ότι κάνω αντί-marketing, απλά θα αναρωτηθώ εάν ένας εικοσάρης φοιτητής (που δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητος) έχει τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Η ακόμα καλύτερα εάν ένας 30αρης (που είναι σχεδόν οικονομικά ανεξάρτητος) έχεις τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Που το πάω? Προσωπικά το λατρεύω το marketing. Μπορώ να είμαι αλήτης ασκώντας το και ακόμα να φοράω κουστούμι και να με φωνάζουν κύριο. αλλά όλο αυτό το παιχνίδι του ωραίου, του επιβλητικού, του σύγχρονου, του in, μήπως τελικά αυτό είναι που έρχεται να μας στερήσει την ελευθερία; Αυτή είναι η μια πλευρά. Στην άλλη είμαστε εμείς. Γεννιόμαστε ελεύθεροι και μεγαλώνοντας κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους, θέλουμε να επιτύχουμε πράγματα, τους 4 τοίχους που λέγαμε… Μήπως κάπου στην πορεία μπερδευόμαστε και εμείς οι ίδιοι και αποφασίζουμε να ¨πουλήσουμε¨ την ελευθερία μας? Σίγουρα δεν γεννήθηκα με όνειρο να πάρω cabrio αυτοκίνητο, αλλά εάν μπορώ να δουλέψω 2 ώρες παραπάνω κάθε μέρα για τα επόμενα 8 χρόνια της ζωής μου και να το πάρω? Μήπως τότε θα είμαι πιο ευτυχής? Έλα μωρέ 2 ώρες παραπάνω είναι, αφού μπορώ.
Και έτσι μπήκα και εγώ στο club του ανοιχτού αυτοκινήτου, με το ανάλογο τίμημα πάντα ε. Αυτό είναι ένα παράδειγμα, υπάρχουν και αλλά, σίγουρα εξίσου ελκυστικά. Συνεχίζουν να είναι όμως προϊόντα του marketing, που πολύ καλά έχουν περάσει στη ζωή μας. Τα αποδέχονται οι φίλοι μας, οι εχθροί μας, και θα έκαναν κατά κάποιο τρόπο “ευτυχισμένους” τους γονείς μας εάν μας έβλεπαν να τα κατέχουμε. Και δεν σταματά εδώ, υπάρχουν τάξεις ανθρώπων που ευτυχώς η δυστυχώς έχουν γαλουχηθεί με τέτοιες ανάγκες και με τέτοια όνειρα. Και για να το φτάσω στα άκρα φανταστείτε ότι μπορεί να παλεύουμε μια ζωή για να ικανοποιήσουμε μια σειρά από τέτοια όνειρα-ανάγκες που τελικά δεν ξέρουμε εάν θα μας οδηγήσουν στην πολυπόθητη ευτυχία. Δεν θα καταλήξω κάπου, εγώ θα συνεχίσω να ασκώ το marketing μ έναν δικό μου τρόπο έτσι όπως μου αρέσει. Θα αφήσω όμως ένα ερωτηματικό σ’ εμένα αλλά και σε σένα αναγνώστη κατά πόσο αφήνουμε το marketing να ορίσει για εμάς τις ανάγκες μας, τα όνειρα μας και τις συνθήκες αυτές που ορίσουν την δική μας μοναδική ευτυχία.

An ordinary night......

Κάπως έτσι είχε πολύ δουλεία στο γραφείο. Και γύρισα αργά στο σπίτι. Πολλή ένταση σήμερα. Πολλές σκέψεις, και που να τα συμμαζέψεις όλα αυτά για να ησυχάσεις το βραδύ. Πολύ εύκολα μπήκε ένα cd να παίζει, άναψε ένα τσιγάρο, και τα δάχτυλα άρχισαν να κάνουν τις σκέψεις λεξούλες.

Χθες την έκανα σκαστός από μια υποχρέωση που είχα, και βρέθηκα να κάνω βόλτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με το μηχανάκι και να πίνω πυρίτες μέχρι αργά το βραδύ, με μια φίλη που είχα καιρό να τα πούμε. Τι καλά που ήταν…

Το μεσημεράκι σήμερα, μέσα στο πανικό, κατάφερα να αφιερώσω κάποια λεπτά για να μιλήσω με τον φίλο μου. Τίποτα το τραγικό, απλά καιρό είχαμε να τα πούμε…

Το βραδύ έσκασε στο γραφείο όσο ήμουν ακόμα ένα τηλεφώνημα από μια φίλη μου από μακριά, που μ’ αποσυντονισέ τελείως. Κουβέντα για δουλείες, ζωές, σκυλιά, γατιά (λέμε τώρα), και τι καλά ήταν που τα είπαμε…

Κάποια στιγμή όταν ήμουν πιτσιρικάς κάπου στα 15 με 16, άκουσα από ένα 35αρη τύπο, να μου λέει κάτι που χαρακτικέ στο μυαλό μου με έντονα χρώματα για την φιλία και τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας. Από μικρός οδηγούσα, παράνομα και πάντα στα κρυφά αλλά οδηγούσα. Έτσι ένα βραδύ που με γύρισε με το αμάξι του από το γυμναστήριο που κάναμε taekwondo do, μόλις με άφησε έξω από το σπίτι μου και έκανε ανάστροφη για να φύγει είδα, ότι το πίσω του λάστιχο από το starletακι του ήταν σκασμένο. Λόγο της μουρλές μου με την αυτοκίνηση, ήξερα ότι αυτό σήμαινε ότι δεν το είχε πάρει γραμμή ο φίλος μου στην πρώτη στροφή κινδύνευε. Έτρεξα μέσα στο σπίτι άρπαξα τα κλειδιά από το αμάξι που είχε ο πατέρας μου τότε, και άρχισα να τον κυνήγα. Είχε πάρει και κάποια απόσταση μέχρι να ξεκινήσω εγώ. Άργησα πολύ να τον βρω και να τον σταματήσω, αφού στο σινιάλο που του έκανα με τα φωτά αυτός πίστευε ότι ήμουν κάποιος άσχετος και τον έκανα τα φωτά μου για κάποιο άσχετο λόγο. Όταν τελικά σταμάτησε το αυτοκίνητο και έκανε στην άκρη βγήκε έξω να με δείρει. Με έκπληξη με είδε μέσα στο κάθισμα του οδηγού να τον φωνάζω για το λάστιχο. Όταν τελειώσαμε με το λάστιχο και έφευγε για το σπίτι του, γυρίζει και μου κάνει: “Οι φίλοι μου, η δύναμη μου”
Και το θυμάμαι εγώ τώρα σήμερα μετά από μια τέτοια μέρα. Με τόσες δουλείες και τόσα ανούσια ίσως πράγματα να γεμίζουν το κεφάλι μου. Γιατί χανόμαστε, είναι οι ζωές μας τόσο διαφορετικές, η απλά φταίμε εμείς που αφήνουμε την καθημερινότητα να μας επηρεάζει τόσο πολύ. Θα κρατήσω τα συναισθήματα που μου έδωσαν οι στιγμές που μοιράστηκα με τους ανθρώπους αυτούς που λέω μια κουβέντα και καταλαβαίνουν δέκα. Το cd θα συνεχίσει να παίζει αλλά με κλειστά τα φωτά…

Σκοτώνοντας ένα όνειρο…

Ένα από τα καλά-κακά που έχουμε σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θηλαστικά είναι τα όνειρα. Αφού πια η επιστήμη μας διαβεβαιώνει για το γεγονός ότι ομάδες άλλων θηλαστικών είναι σε θέση και αναπτύσσουν την συναισθηματική νοημοσύνη με το ίδιο τρόπο όπως ο άνθρωπος. Τι γίνεται όμως με τα όνειρα.? Και όταν λέμε όνειρα, αναφερόμαστε στους στόχους, στις κρυφές η φανερές επιθυμίες που έχουμε., και όχι στις ασυνείδητες σκέψεις που κάνουμε κατά την διάρκεια του ύπνου μας…
Ζούμε σ ένα κόσμο που από μικρούς μας εκτρέφει για να γίνουμε κάτι. Το τι θα γίνουμε δεν έχει σημασία, για κάποιους αλλά πράγματα είναι σημαντικά και για άλλους αλλά. Ένα είναι σίγουρο, κάπου βαθιά στο παρελθόν μας, εάν προσπαθήσουμε, θα θυμηθούμε γονείς, δάσκαλους, συγγενείς, γνωστούς, να λεν, αυτό το παιδί είναι καλό για αυτό… αυτό το παιδί θα γίνει γιατρός’… αυτά είναι τα πρώτα πλαίσια που χωρίς να το καταλαβαίνουμε μπαίνουμε από τα παιδικά μας χρόνια… μεγαλώνοντας βλέπουμε όλο και περισσότερο τις δυσκολίες της ζωής. Μας μαθαίνουν ότι πρέπει να πηγαίνουμε σχολειό αλλά και φροντιστήριο ταυτόχρονα για να επιτύχουμε αυτό που θέλουμε, η αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε τουλάχιστον…
Κάπως έτσι μας είναι και απόλυτα φυσιολογικό να περιμένουμε ότι θα πρέπει να κάνουμε και 2 δουλείες για επιτύχουμε αυτό που θέλαμε… σε αυτό το επίπεδο συνήθως δεν σκαφτόμαστε εάν συχνάζουμε να θέλουμε ακόμα αυτό που θέλαμε…



είναι πολύ αργά για αλλαγές…(κάπου διάβασα ότι ‘κάποια στιγμή το τυρί σου μουχλιάζει και πρέπει να είσαι διατεθειμένος, να κάνεις βόλτες μέσα στο λαβύρινθο για να επιβιώσεις βρίσκοντας καινούργιο τυρί, και επίσης ότι ‘ότι δεν εξελίσσεται πεθαίνει’) δεν θα το συνεχίσω έτσι, θα μπορούσε να γίνει πολύ ‘μαύρο’ το σενάριο… και είχαμε ξεκινήσει από τα όνειρα…
Υπάρχουν! αυτά μας κρατούν στη ζωή, αυτά μας δίνουν νόημα το πρωί όταν ξυπνάμε, και ταξιδεύουν το νου μας κάτι λίγα δευτέρα αφού κλείσουμε τα μάτια μας…
Όμως τι είναι αυτό που τα κρατάει σε αυτή την κατάσταση λήθης… γιατί αρκετοί από εμάς, όχι απλά αρνούνται να τα ακολουθούσουν, αλλά δεν τα βλέπουν καν…
Είναι η τηλεόραση? Είναι ο βομβαρδισμός της διαφήμισης? Είναι οι ψεύτικες ανάγκες μας? Είναι ο φόβος της αποτυχίας, η μήπως της επιτυχίας?