Σκοτώνοντας ένα όνειρο…

Ένα από τα καλά-κακά που έχουμε σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θηλαστικά είναι τα όνειρα. Αφού πια η επιστήμη μας διαβεβαιώνει για το γεγονός ότι ομάδες άλλων θηλαστικών είναι σε θέση και αναπτύσσουν την συναισθηματική νοημοσύνη με το ίδιο τρόπο όπως ο άνθρωπος. Τι γίνεται όμως με τα όνειρα.? Και όταν λέμε όνειρα, αναφερόμαστε στους στόχους, στις κρυφές η φανερές επιθυμίες που έχουμε., και όχι στις ασυνείδητες σκέψεις που κάνουμε κατά την διάρκεια του ύπνου μας…
Ζούμε σ ένα κόσμο που από μικρούς μας εκτρέφει για να γίνουμε κάτι. Το τι θα γίνουμε δεν έχει σημασία, για κάποιους αλλά πράγματα είναι σημαντικά και για άλλους αλλά. Ένα είναι σίγουρο, κάπου βαθιά στο παρελθόν μας, εάν προσπαθήσουμε, θα θυμηθούμε γονείς, δάσκαλους, συγγενείς, γνωστούς, να λεν, αυτό το παιδί είναι καλό για αυτό… αυτό το παιδί θα γίνει γιατρός’… αυτά είναι τα πρώτα πλαίσια που χωρίς να το καταλαβαίνουμε μπαίνουμε από τα παιδικά μας χρόνια… μεγαλώνοντας βλέπουμε όλο και περισσότερο τις δυσκολίες της ζωής. Μας μαθαίνουν ότι πρέπει να πηγαίνουμε σχολειό αλλά και φροντιστήριο ταυτόχρονα για να επιτύχουμε αυτό που θέλουμε, η αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε τουλάχιστον…
Κάπως έτσι μας είναι και απόλυτα φυσιολογικό να περιμένουμε ότι θα πρέπει να κάνουμε και 2 δουλείες για επιτύχουμε αυτό που θέλαμε… σε αυτό το επίπεδο συνήθως δεν σκαφτόμαστε εάν συχνάζουμε να θέλουμε ακόμα αυτό που θέλαμε…



είναι πολύ αργά για αλλαγές…(κάπου διάβασα ότι ‘κάποια στιγμή το τυρί σου μουχλιάζει και πρέπει να είσαι διατεθειμένος, να κάνεις βόλτες μέσα στο λαβύρινθο για να επιβιώσεις βρίσκοντας καινούργιο τυρί, και επίσης ότι ‘ότι δεν εξελίσσεται πεθαίνει’) δεν θα το συνεχίσω έτσι, θα μπορούσε να γίνει πολύ ‘μαύρο’ το σενάριο… και είχαμε ξεκινήσει από τα όνειρα…
Υπάρχουν! αυτά μας κρατούν στη ζωή, αυτά μας δίνουν νόημα το πρωί όταν ξυπνάμε, και ταξιδεύουν το νου μας κάτι λίγα δευτέρα αφού κλείσουμε τα μάτια μας…
Όμως τι είναι αυτό που τα κρατάει σε αυτή την κατάσταση λήθης… γιατί αρκετοί από εμάς, όχι απλά αρνούνται να τα ακολουθούσουν, αλλά δεν τα βλέπουν καν…
Είναι η τηλεόραση? Είναι ο βομβαρδισμός της διαφήμισης? Είναι οι ψεύτικες ανάγκες μας? Είναι ο φόβος της αποτυχίας, η μήπως της επιτυχίας?

Επιχείρηση εξανθρωπισμού…

Πολύς καιρός χωρίς λεξούλες… πολύς καιρός μόνο με σκέψεις… κάνεις πολύ εσωτερικό διάλογο… “σου κάνει κακό” έλεγε ένας φίλος... Ναι μου κάνει αλλά αυτή είναι η άμυνα μου. Και σαν σωστός λύκος μέχρι να περάσει η απειλή, θα κάτσω αμπαρωμένος στην κρυψώνα μου, με τα δόντια μου σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού. Δε θα μ ενδιαφέρει η τροφή, ούτε να συναναστραφώ με άλλους λύκους η να ικανοποιήσω τα υπόλοιπα ένστικτα μου… ακόμα χειροτέρα εάν είμαι και λαβωμένος το μόνο που θα ενδιαφέρει είναι να γλύφω την πληγή μου για να υγιάνει… και όχι επειδή είμαι μίζερος απλά γουστάρω τη ζωη στο “βουνό”, μ αρέσει η περιπέτεια της επιβίωσης αλλά θέλω να το κάνω καλά. Θέλω να κοιτάζω τους άλλους λύκους και να μην φοβάμαι να εμπλακώ σε πιθανή “φασαρία” μαζί τους…γουστάρω να τρέχω στις χιονισμένες πλαγιές και να χαίρομαι την φύση μου στο έπακρο… οκ βρέθηκα σε μια κατάσταση που ήταν αδύνατο να αποφύγω, και ήμουν και λαβωμένος. Τα συναισθήματα δεν ήταν για να πάρουν μορφή λέξεων. Κάθε φορά που προσπαθούσα να το κάνω αυτό, τρόμαζα από αυτά που έγραφα, η απλά ένιωθα ότι επαναλαμβανόμουν μίζερα… έτσι έμεινα στην κρυψώνα γλύφοντας τα τραύματα…
Νομίζω όμως ότι, όλα αυτά έκαναν το κύκλο τους, και όσο ασχολούμαι άλλο με αυτά είναι για κακό… έτσι σηκώνω βίαια χειρόφρενο, για άλλους τραβώ αντίθετα τη μάτσα, και πάω για άλλη πορεία…με χρώματα και συγκινήσεις…

Περιμένοντας τον ναυτονόμο…

Κάθομαι και με χτυπάει ο ήλιος, μέσα στο τζιπάκι, και περιμένω τον ναυτονόμο. Με κουράζει που η καθημερινότητα μου έχει να κάνει τόσο πολύ με το Π. Ν. Νιώθω κολλημένος σε μια σειρά δρομολογίων, υπολογισμένα με μαθηματική ακρίβεια που το μονό που θα μπορούσε να τα αλλάξει είναι ο πόλεμος ή δικιά μου σωματική βλάβη. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, θα μπορούσε να ήταν σαφώς χειροτέρα και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό… Αλλάζω σκέψεις καθώς ο ναυτονόμος ακόμα να εμφανιστεί… το 2009 μου είχε εκπλήξεις, αλλαγές και όλα αυτά με βρήκαν σε πολύ δύσκολη περίοδο. Νιώθω τα ποδιά μου βαριά, και τις αποφάσεις μου μονόδρομο. Θα κάνω υπομονή όμως, ήμουν πολύ κοντά για τα καλυτέρα, και ξερώ ότι μπορώ να ξαναβρεθώ στην ιδία κατάσταση. Ο καιρός θα γυρίσει. Ο ναυτονομος δεν ορθέ ακόμα και εγώ θα βάλω τα ακουστικά μου, να ακούσω τις δικιές μου νότες, να τράβηξα τις δικιές μου διαδρομές.

2008 στο τέλος του.. .

Πέρασε ο καιρός με ταξίδια και μιζέρια στην πρωτεύουσα. Η πατρίδα ήθελε το τελευταίο τετράμηνο του 2008 να είναι επεισοδιακό. Έτσι και έγινε. Από μια άλλη οπτική γωνιά ένας άνθρωπος που τα έβλεπε από μια άλλη οπτική καμπύλη και με γνωρίζει από μια άλλη οπτική γωνιά μου είπε ότι «η ψυχή την εξαιρετική ικανότητα να ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στην μνήμη και στην ανάμνηση, στο χθες και στο σήμερα και σε μια υποψία από το αύριο. Όλα αυτά βολτάρουν στα σοκάκια της πιασμένα χέρι-χέρι αφήνοντας μια γεύση τρυφερότητας, σα να μπαίνει ένα χάδι στην θέση του».


Μου ήταν δύσκολο να το αντιληφθώ εκείνη την περίοδο, ζούσα σε ένα άλλο κόσμο πολύ ξένο από αυτό που είχα μάθει. Τώρα που η ζαριά έκατσε αλλιώς, με παίρνει να γείρω την καρεκλά λίγο πιο πίσω, να βάλω τέρμα την μουσική που ταξιδεύει τα μυαλά μου και να πάρω μια βαθιά αναπνοή, χαλαρώνοντας καθώς εκπνέω..




Τελικά το έχει αυτό το χαρακτηριστικό η ψυχή, και το βλέπω τώρα, που με παίρνει να κοιτάξω λίγο παραπάνω το Στέλιο στο καθρέφτη και να ακούσω τι θέλει. Έχω ήδη αρχίσει να παίρνω μονοπάτια που δεν έπαιρνα, να γυρίζω σε διαδρομές που δεν γύριζα. Και το διασκεδάζω αυτό είναι το ωραίο. Το διασκεδάζω και το σκηνικό με το χθες καθώς ονειρεύομαι το αύριο....

Τώρα τι κάνουμε???

Είναι από εκείνες τις φορές που θα έπρεπε να τιθασεύω τα όνειρα μου, να τα βάλω να κάτσουν στο ίδιο θρανίο με την λογική. Να κάθονται δίπλα δίπλα σαν παιδικοί φίλοι. Μήπως όμως τ αστέρια μου δείχνουν άλλα σημάδια?? Μήπως πρέπει να αρπάξω την απόχη μου και κρατηθώ από τον επόμενο αστεροειδή που θα περάσει από κοντά μου και να ταξιδέψω όπου με παει αυτός.. μήπως ήρθε η ώρα να παραλογιστω και εγώ λίγο και να παλέψω με ότι όπλα έχω για να πραγματώσω τα όνειρα μου. Νομίζω ότι θα πετάξω κάθε σταγόνα λογικής και ωριμότητας από πάνω μου. Νομίζω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι από την αρχή Και εάν ο αέρας είναι ευνοϊκός θα περάσω απέναντι... Εάν όχι θα χρειαστεί να βρέξω τα φτερά μου... ούτε η πρώτη θα είναι ούτε η τελευταία.... άπλα τώρα θα το γουστάρω..

Ένα αεράκι.....

Ένα αεράκι, νιώθω σαν να πέρνα από μπροστά μου. Θα μπορούσε να είναι εκείνο το αεράκι της θάλασσας λίγο πριν σηκώσουμε τις αετούς για να απογειωθούμε. Θα μπορούσε να είναι και το αεράκι που έχει στο μπαλκόνι μου, όταν χαράματα θα βγω για να πιω τον καφέ μου. Θα μπορούσε να είναι και το αεράκι που έρχεται από την Αφρική να συνάντηση την νότια πλευρά της Κρήτης (το έζησα και αυτό).
Ο θόρυβος από το συρμό θα με αναγκάσει να ανοίξω τα μάτια μου και να δεχτώ ότι αυτό το αεράκι τελικά είναι τεχνητό. Είναι ο αέρας που δημιουργείται μέσα στις σήραγγες του μετρό καθώς τα σιδερένια σκουλήκια κινούνται με ταχύτητα.
Μήπως να κλείσω τα μάτια μου και να κάνω υπομονή?… Ίσως την επόμενη φορά που θα τα ανοίξω να είναι αυτό το αεράκι που ήθελα εγώ…