S-χέσεις

Μεσημέρι, πεζοδρόμος Θέρμης, καφέ κάτω από τεχνητό μέσω θέρμανσης. Η εξωτερική θερμοκρασία δεν έχει περάσει τους 15 βαθμούς ακόμα, αλλά κοντομάνικο είναι στη μόδα για να φαίνεται το φρεκσοαποτριχωμένο γραμμωμένο μπράτσο, στα 15 μετρά από το παρκαρισμένο (με δόσεις αγορασμένο) cabrio. Στο ίδιο τραπεζάκι, άλλοι 3 όμοιοι. Μπορεί να φορούν άλλο μπλουζάκι αλλά έχουν τραγική ομοιότητα. Καπνίζουν premium quality τσιγάρα και μιλούν σαν τεχνητοί αναλυτές του χθεσινού συστήματος που έπαιζε ο Santos. Που και που κοιτούν αριστερά δεξιά για να βεβαιωθούν ότι είναι πάνω τους τα βλέμματα από τα γύρω τραπεζάκια. Στην άλλη γωνία έχουμε διαφορετικό σκηνικό.
Μια παρέα από γυναίκες σκαρφαλωμένες σε high heels μπότα που ξεπερνά το γόνατο, κενό για να φαίνεται το σοκολατένιο από το solarium μπούτι με κοντή φουστίτσα γύρω από την περιοχή της λεκάνης. Καθώς φτάνει η μάτια σου προς το πρόσωπο σε τυφλώνει το φως από τα στρας και την παχιά στρώση από το lip-gloss. Καρπός του χεριού σπασμένος και ανάμεσα στο δείκτη και στο μεσαίο, καίγεται ένα slim λευκό σιγαρέτο. Η συζήτηση ξεκάνει από το αυτοκίνητο που αγόρασε ο μοναχογιός της κυρά Δήμητρας, και καταλήγει στο χωρισμό της Ελένης και του Γιώργο, αφού η Ελένη αποφάσισε στα 34 της ότι ο γάμος που είχε κάνει στα 22 της ήταν αποτυχημένος.
Η παρέα με τα premium quality παλικάρια θα ξαπλώσει στα καθίσματα των ανοικτών αυτοκίνητων την ιδία στιγμή που το τακούνι από τις μπότες θα βρει στο μεταλλικό σκαλοπάτι για να σκαρφαλώσουν αυτά τα ζευγάρια καλομαυρισμένων ποδιών στο δερμάτινο κάθισμα του Jeep. Στην οθόνη του καλοπληρωμένου οχήματος θα παίξουν σποτάκια από το περιβόητο DVD. Η κατεύθυνση λίγο πολύ ι ίδια. Στο πατρικό σπίτι, να πάρουν το μεσημεριανό τους από τα χεράκια της μαμάς, στην εποχή μας δεν συντηρείς έτσι εύκολα σπίτι μόνος/η σου. Απογευματινός ύπνος γιατί το βραδύ η πασαρέλα έχει συνέχεια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης.
Η βραδινή αμφίεση δεν αλλάζει τόσο, ούτε για τα παλικάρια, ούτε και για τις μελλοντικές miss young. Αλλάζει η διάθεση.
Προσέξτε με είμαι νέος/α με πολλά αστέρια, και διαγεγραμμένη επιτυχία μετά το κλείσιμο των φώτων.
Η βραδιά θα κλίσει μετά από αμέτρητα σφηνάκια και πουκαμισά ανοιγμένα, με το 65% να κοιμάται στο μονό πατρικό κρεβατάκι του, το 25% να δοκιμάζει τον νέο ερώτα για πολλαπλή φορά, και μόλις ένα 10% να κλείνει το ξυπνητήρι, αγκαλιάζοντας τον/την αγαπημένο του/της για να ξεκινήσει άλλη μια μέρα για την τίμια εργασίας του. Την ίδια στιγμή ο ταλαιπωρημένος από το ξενύχτι διαδικτυακός εραστής θα καληνυχτίσει τις φίλες τους στο facebook στέλνοντας όνειρα γλυκά και απονήρευτα.

Όχι δεν με ενοχλεί ότι το έργο διαδραματίζεται στην πεζόδρομο της Θέρμης. Το έχω δει να παίζεται και σε άλλους πεζόδρομους και πλατείες λίγο που κεντρικά και δυτικά του νομού μας. Το έχω δει να παίζεται και πριν κάποια χρόνια σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, πιστέψτε με. Με ενοχλεί το σενάριο το ίδιο.
Κάπως έτσι ορίζεται η λέξη σχέση στο ηλικιακό πληθυσμό από 25 έως 35 στην εποχή μας. Και εάν εσείς πιστεύατε ότι είχα σκοπό να μιλήσω για την κρίση των σχέσεων στην σημερινή εποχή, σας ζήτω συγγνώμη. Για να κάνω ένα τέτοιο άρθρο θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις βασισμένες πάνω σε συναισθήματα και όχι αριθμούς λογαριασμών. Θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις πάνω σε κοινά όνειρα και καθημερινούς προβληματισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις βασισμένες πάνω σε παιδικούς έρωτες, και όχι σε γραμμένους κοιλιακούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν σχέσεις βασισμένες σε αμοιβαίο σεβασμό και αλληλοεκτίμηση και όχι στα χωράφια του παππού. Μέχρι τότε θα δανειστώ στοίχους από γνωστό τραγουδάκι.


Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Ελευθερία ή θάνατος

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα προς συζήτηση. Ελευθερία. Για κάποιους η ελευθερία είναι τρόπος ζωής. Για κάποιους θεωρείται ουτοπία (πάλι παίζεις τον φιλόσοφο, θα λέει ο κολλητός μου). Τι γίνεται όμως γύρω μου; Πόσο ελεύθεροι είμαστε και τι ορίζει την ελευθερία μας τελικά;
Θα διαλέξουμε να προσεγγίσουμε τον ορισμό της ελευθερίας έτσι όπως το όρισαν άλλοι πριν από εμάς.
¨Ελευθερία είναι το δικαίωμα να δρας ακλουθώντας την δική σου θέληση, χωρίς να επηρεάζεσαι από εξωτερικές δυνάμεις. Από φιλοσοφική οπτική γωνία, αυτό ορίζεται, ως η ικανότητα να ορίζεις εσύ τις επιλογές σου¨. -
¨Η μονή αληθινή φυλακή είναι ο φόβος. Η μονή αληθινή ελευθερία είναι η ελευθερία από τον φόβο¨.
¨Ελευθερία είναι μια άλλη λέξη για να ορίσεις το στάδιο που φτάνεις όταν τα έχεις χάσει όλα και δεν μπορείς να χάσεις κάτι παραπάνω¨.

Ελευθερία να σκέπτομαι ότι θέλω, να ορίζω εγώ τα πιστεύω μου, να εκφράζω τις απόψεις μου, να διαλέγω το μονοπάτι της ζωής που θα βαδίσω. Και θα είμαι ελεύθερος όταν δεν θα φοβάμαι, και θα έχω ικανότητα να ορίζω εγώ τις επιλογές μου. Και ας μην ξεχνάμε, όταν θα είμαι ελεύθερος, δεν θα φοβάμαι να χάσω αυτά που έχω αφού θα τα έχω χάσει όλα. Και τελικά τότε θα είμαι ελεύθερος από τι ακριβώς;
Πάμε ξανά γιατί το χάσαμε… Είμαι ελεύθερος να διαλέγω εγώ το δρόμο μου. Άρα έχω ανάγκη να διαλέξω ένα δρόμο. Είμαι ελεύθερος να εκφράσω τα πιστεύω μου. Άρα έχω ανάγκη να εκφραστώ και να πιστέψω. Μήπως τελικά η ελευθερία μας είναι μια εξίσωση που έχει μεταβλητή τις ανάγκες μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις ανάγκες μας, η τουλάχιστον αυτά που πιστεύουμε ότι έχουμε ανάγκη.
Σίγουρα εάν πάρω τα βουνά και κοιμάμαι κάτω από ιτιές και τρώω ρίζες και κάμπιες θα είναι ελεύθερος, αλλά έχω ανάγκη να ζω κάπως έτσι… και τελικά πως έχω ανάγκη να ζω. Εάν ρωτήσω τον εαυτό μου κοιτάζοντας τον καθρέπτη, πως ανάγκη να ζω, θα απαντήσω, ότι έχω ανάγκη να ζω με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να είμαι ευτυχισμένος. Ουφ και άλλο ερωτηματικό. Ποτέ είμαι ευτυχισμένος; Μήπως θα είμαι ευτυχισμένος με την σκιά της ιτιάς, η μήπως χρειάζομαι ρετιρέ με θεά το Θερμαϊκό για να είμαι ευτυχισμένος… και αυτό ποιος το ορίζει? Μήπως εκεί πρέπει να ξαναρωτήσουμε τελικά μήπως η ελευθερία είναι η δύναμη να ορίζουμε την δίκια μας ευτυχία ικανοποιώντας αυτά που εμείς και μονό εμείς ορίζουμε ως ανάγκες, χωρίς να επηρεαζόμαστε από εξωγενής παράγοντες;
Και ποιες είναι αυτοί οι εξωγενείς παράγοντες. Να μην ξέρουμε από τι πρέπει να προφυλαχτούμε ρε αδελφέ.
Στοπ φρένο. Το βλέπω ξανά μπροστά μου. ¨Δεν είσαι το σπίτι που ζεις, δεν είσαι το αμάξι που οδηγάς, δεν είσαι τα ρούχα που φοράς, δεν είσαι το περιεχόμενο από το πορτοφόλι σου¨. Σε κάποιο έργο το είχα δει αλλά τώρα που σκέπτομαι πιο ¨ελεύθερος¨ κάτι μου κάνει να συνδέσω τις ανάγκες μας με το life style και τον ρόλο του marketing και της διαφήμισης. Οκ, οκ, χρειάζομαι 4 τοίχους και μια σκεπή για να ζήσω. Αλλά εάν έχω 4 τοίχους και θέση παρκινγκ μήπως θα είναι καλύτερα? Και μήπως εάν έχω 4 τοίχους και μια σκεπή με θέση παρκινγκ στη Θεσσαλονίκη, και μπορώ να έχω και άλλους 4 τοίχους και μια σκεπή στη Χαλκιδική θα είναι καλύτερα; Δεν σταματά αυτή η σκέψη αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι μας ε; Τι πραγματικά χρειαζόμαστε όμως για είμαστε ευτυχισμένοι σίγουρα δεν το καταλαβαίνουμε όλοι μας. Σίγουρα οι ανέσεις μπορούν να προσφέρουν ποιότητα ζωής, αλλά υπάρχει ένα ερωτηματικό κατά πόσο μπορούν να προσφέρουν ευτυχία.
Και που κολλάει ρε μεγάλε, το marketing και η διαφήμιση? Εξ ορισμού ο σκοπός του μάρκετινγκ ήταν να βρίσκει προϊόντα που να ικανοποιούν τις ανάγκες του ανθρώπου και να τα προβάλει για να βελτίωση την ποιότητα ζωής του. Αυτό παλιά, και εμάς στη σχολή αυτό μας μάθανε θα προσθέσει ο άλλος ο κολλητός. Τώρα μήπως έχει αλλάξει το σενάριο; Ρωτάω εγώ. Μήπως ο ανταγωνισμός έχει αυξηθεί τόσο πολύ που ο σκοπός του marketing έχει γίνει πια να δημιουργεί ανάγκες για να κινούνται τα γρανάζια της αγοράς; Δεν θα μιλήσω με παραδείγματα γιατί ίσως θεωρηθεί ότι κάνω αντί-marketing, απλά θα αναρωτηθώ εάν ένας εικοσάρης φοιτητής (που δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητος) έχει τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Η ακόμα καλύτερα εάν ένας 30αρης (που είναι σχεδόν οικονομικά ανεξάρτητος) έχεις τις ίδιες ανάγκες που είχε πριν 10 χρόνια. Που το πάω? Προσωπικά το λατρεύω το marketing. Μπορώ να είμαι αλήτης ασκώντας το και ακόμα να φοράω κουστούμι και να με φωνάζουν κύριο. αλλά όλο αυτό το παιχνίδι του ωραίου, του επιβλητικού, του σύγχρονου, του in, μήπως τελικά αυτό είναι που έρχεται να μας στερήσει την ελευθερία; Αυτή είναι η μια πλευρά. Στην άλλη είμαστε εμείς. Γεννιόμαστε ελεύθεροι και μεγαλώνοντας κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους, θέλουμε να επιτύχουμε πράγματα, τους 4 τοίχους που λέγαμε… Μήπως κάπου στην πορεία μπερδευόμαστε και εμείς οι ίδιοι και αποφασίζουμε να ¨πουλήσουμε¨ την ελευθερία μας? Σίγουρα δεν γεννήθηκα με όνειρο να πάρω cabrio αυτοκίνητο, αλλά εάν μπορώ να δουλέψω 2 ώρες παραπάνω κάθε μέρα για τα επόμενα 8 χρόνια της ζωής μου και να το πάρω? Μήπως τότε θα είμαι πιο ευτυχής? Έλα μωρέ 2 ώρες παραπάνω είναι, αφού μπορώ.
Και έτσι μπήκα και εγώ στο club του ανοιχτού αυτοκινήτου, με το ανάλογο τίμημα πάντα ε. Αυτό είναι ένα παράδειγμα, υπάρχουν και αλλά, σίγουρα εξίσου ελκυστικά. Συνεχίζουν να είναι όμως προϊόντα του marketing, που πολύ καλά έχουν περάσει στη ζωή μας. Τα αποδέχονται οι φίλοι μας, οι εχθροί μας, και θα έκαναν κατά κάποιο τρόπο “ευτυχισμένους” τους γονείς μας εάν μας έβλεπαν να τα κατέχουμε. Και δεν σταματά εδώ, υπάρχουν τάξεις ανθρώπων που ευτυχώς η δυστυχώς έχουν γαλουχηθεί με τέτοιες ανάγκες και με τέτοια όνειρα. Και για να το φτάσω στα άκρα φανταστείτε ότι μπορεί να παλεύουμε μια ζωή για να ικανοποιήσουμε μια σειρά από τέτοια όνειρα-ανάγκες που τελικά δεν ξέρουμε εάν θα μας οδηγήσουν στην πολυπόθητη ευτυχία. Δεν θα καταλήξω κάπου, εγώ θα συνεχίσω να ασκώ το marketing μ έναν δικό μου τρόπο έτσι όπως μου αρέσει. Θα αφήσω όμως ένα ερωτηματικό σ’ εμένα αλλά και σε σένα αναγνώστη κατά πόσο αφήνουμε το marketing να ορίσει για εμάς τις ανάγκες μας, τα όνειρα μας και τις συνθήκες αυτές που ορίσουν την δική μας μοναδική ευτυχία.

An ordinary night......

Κάπως έτσι είχε πολύ δουλεία στο γραφείο. Και γύρισα αργά στο σπίτι. Πολλή ένταση σήμερα. Πολλές σκέψεις, και που να τα συμμαζέψεις όλα αυτά για να ησυχάσεις το βραδύ. Πολύ εύκολα μπήκε ένα cd να παίζει, άναψε ένα τσιγάρο, και τα δάχτυλα άρχισαν να κάνουν τις σκέψεις λεξούλες.

Χθες την έκανα σκαστός από μια υποχρέωση που είχα, και βρέθηκα να κάνω βόλτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με το μηχανάκι και να πίνω πυρίτες μέχρι αργά το βραδύ, με μια φίλη που είχα καιρό να τα πούμε. Τι καλά που ήταν…

Το μεσημεράκι σήμερα, μέσα στο πανικό, κατάφερα να αφιερώσω κάποια λεπτά για να μιλήσω με τον φίλο μου. Τίποτα το τραγικό, απλά καιρό είχαμε να τα πούμε…

Το βραδύ έσκασε στο γραφείο όσο ήμουν ακόμα ένα τηλεφώνημα από μια φίλη μου από μακριά, που μ’ αποσυντονισέ τελείως. Κουβέντα για δουλείες, ζωές, σκυλιά, γατιά (λέμε τώρα), και τι καλά ήταν που τα είπαμε…

Κάποια στιγμή όταν ήμουν πιτσιρικάς κάπου στα 15 με 16, άκουσα από ένα 35αρη τύπο, να μου λέει κάτι που χαρακτικέ στο μυαλό μου με έντονα χρώματα για την φιλία και τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας. Από μικρός οδηγούσα, παράνομα και πάντα στα κρυφά αλλά οδηγούσα. Έτσι ένα βραδύ που με γύρισε με το αμάξι του από το γυμναστήριο που κάναμε taekwondo do, μόλις με άφησε έξω από το σπίτι μου και έκανε ανάστροφη για να φύγει είδα, ότι το πίσω του λάστιχο από το starletακι του ήταν σκασμένο. Λόγο της μουρλές μου με την αυτοκίνηση, ήξερα ότι αυτό σήμαινε ότι δεν το είχε πάρει γραμμή ο φίλος μου στην πρώτη στροφή κινδύνευε. Έτρεξα μέσα στο σπίτι άρπαξα τα κλειδιά από το αμάξι που είχε ο πατέρας μου τότε, και άρχισα να τον κυνήγα. Είχε πάρει και κάποια απόσταση μέχρι να ξεκινήσω εγώ. Άργησα πολύ να τον βρω και να τον σταματήσω, αφού στο σινιάλο που του έκανα με τα φωτά αυτός πίστευε ότι ήμουν κάποιος άσχετος και τον έκανα τα φωτά μου για κάποιο άσχετο λόγο. Όταν τελικά σταμάτησε το αυτοκίνητο και έκανε στην άκρη βγήκε έξω να με δείρει. Με έκπληξη με είδε μέσα στο κάθισμα του οδηγού να τον φωνάζω για το λάστιχο. Όταν τελειώσαμε με το λάστιχο και έφευγε για το σπίτι του, γυρίζει και μου κάνει: “Οι φίλοι μου, η δύναμη μου”
Και το θυμάμαι εγώ τώρα σήμερα μετά από μια τέτοια μέρα. Με τόσες δουλείες και τόσα ανούσια ίσως πράγματα να γεμίζουν το κεφάλι μου. Γιατί χανόμαστε, είναι οι ζωές μας τόσο διαφορετικές, η απλά φταίμε εμείς που αφήνουμε την καθημερινότητα να μας επηρεάζει τόσο πολύ. Θα κρατήσω τα συναισθήματα που μου έδωσαν οι στιγμές που μοιράστηκα με τους ανθρώπους αυτούς που λέω μια κουβέντα και καταλαβαίνουν δέκα. Το cd θα συνεχίσει να παίζει αλλά με κλειστά τα φωτά…

Σκοτώνοντας ένα όνειρο…

Ένα από τα καλά-κακά που έχουμε σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θηλαστικά είναι τα όνειρα. Αφού πια η επιστήμη μας διαβεβαιώνει για το γεγονός ότι ομάδες άλλων θηλαστικών είναι σε θέση και αναπτύσσουν την συναισθηματική νοημοσύνη με το ίδιο τρόπο όπως ο άνθρωπος. Τι γίνεται όμως με τα όνειρα.? Και όταν λέμε όνειρα, αναφερόμαστε στους στόχους, στις κρυφές η φανερές επιθυμίες που έχουμε., και όχι στις ασυνείδητες σκέψεις που κάνουμε κατά την διάρκεια του ύπνου μας…
Ζούμε σ ένα κόσμο που από μικρούς μας εκτρέφει για να γίνουμε κάτι. Το τι θα γίνουμε δεν έχει σημασία, για κάποιους αλλά πράγματα είναι σημαντικά και για άλλους αλλά. Ένα είναι σίγουρο, κάπου βαθιά στο παρελθόν μας, εάν προσπαθήσουμε, θα θυμηθούμε γονείς, δάσκαλους, συγγενείς, γνωστούς, να λεν, αυτό το παιδί είναι καλό για αυτό… αυτό το παιδί θα γίνει γιατρός’… αυτά είναι τα πρώτα πλαίσια που χωρίς να το καταλαβαίνουμε μπαίνουμε από τα παιδικά μας χρόνια… μεγαλώνοντας βλέπουμε όλο και περισσότερο τις δυσκολίες της ζωής. Μας μαθαίνουν ότι πρέπει να πηγαίνουμε σχολειό αλλά και φροντιστήριο ταυτόχρονα για να επιτύχουμε αυτό που θέλουμε, η αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε τουλάχιστον…
Κάπως έτσι μας είναι και απόλυτα φυσιολογικό να περιμένουμε ότι θα πρέπει να κάνουμε και 2 δουλείες για επιτύχουμε αυτό που θέλαμε… σε αυτό το επίπεδο συνήθως δεν σκαφτόμαστε εάν συχνάζουμε να θέλουμε ακόμα αυτό που θέλαμε…



είναι πολύ αργά για αλλαγές…(κάπου διάβασα ότι ‘κάποια στιγμή το τυρί σου μουχλιάζει και πρέπει να είσαι διατεθειμένος, να κάνεις βόλτες μέσα στο λαβύρινθο για να επιβιώσεις βρίσκοντας καινούργιο τυρί, και επίσης ότι ‘ότι δεν εξελίσσεται πεθαίνει’) δεν θα το συνεχίσω έτσι, θα μπορούσε να γίνει πολύ ‘μαύρο’ το σενάριο… και είχαμε ξεκινήσει από τα όνειρα…
Υπάρχουν! αυτά μας κρατούν στη ζωή, αυτά μας δίνουν νόημα το πρωί όταν ξυπνάμε, και ταξιδεύουν το νου μας κάτι λίγα δευτέρα αφού κλείσουμε τα μάτια μας…
Όμως τι είναι αυτό που τα κρατάει σε αυτή την κατάσταση λήθης… γιατί αρκετοί από εμάς, όχι απλά αρνούνται να τα ακολουθούσουν, αλλά δεν τα βλέπουν καν…
Είναι η τηλεόραση? Είναι ο βομβαρδισμός της διαφήμισης? Είναι οι ψεύτικες ανάγκες μας? Είναι ο φόβος της αποτυχίας, η μήπως της επιτυχίας?

Επιχείρηση εξανθρωπισμού…

Πολύς καιρός χωρίς λεξούλες… πολύς καιρός μόνο με σκέψεις… κάνεις πολύ εσωτερικό διάλογο… “σου κάνει κακό” έλεγε ένας φίλος... Ναι μου κάνει αλλά αυτή είναι η άμυνα μου. Και σαν σωστός λύκος μέχρι να περάσει η απειλή, θα κάτσω αμπαρωμένος στην κρυψώνα μου, με τα δόντια μου σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού. Δε θα μ ενδιαφέρει η τροφή, ούτε να συναναστραφώ με άλλους λύκους η να ικανοποιήσω τα υπόλοιπα ένστικτα μου… ακόμα χειροτέρα εάν είμαι και λαβωμένος το μόνο που θα ενδιαφέρει είναι να γλύφω την πληγή μου για να υγιάνει… και όχι επειδή είμαι μίζερος απλά γουστάρω τη ζωη στο “βουνό”, μ αρέσει η περιπέτεια της επιβίωσης αλλά θέλω να το κάνω καλά. Θέλω να κοιτάζω τους άλλους λύκους και να μην φοβάμαι να εμπλακώ σε πιθανή “φασαρία” μαζί τους…γουστάρω να τρέχω στις χιονισμένες πλαγιές και να χαίρομαι την φύση μου στο έπακρο… οκ βρέθηκα σε μια κατάσταση που ήταν αδύνατο να αποφύγω, και ήμουν και λαβωμένος. Τα συναισθήματα δεν ήταν για να πάρουν μορφή λέξεων. Κάθε φορά που προσπαθούσα να το κάνω αυτό, τρόμαζα από αυτά που έγραφα, η απλά ένιωθα ότι επαναλαμβανόμουν μίζερα… έτσι έμεινα στην κρυψώνα γλύφοντας τα τραύματα…
Νομίζω όμως ότι, όλα αυτά έκαναν το κύκλο τους, και όσο ασχολούμαι άλλο με αυτά είναι για κακό… έτσι σηκώνω βίαια χειρόφρενο, για άλλους τραβώ αντίθετα τη μάτσα, και πάω για άλλη πορεία…με χρώματα και συγκινήσεις…

Περιμένοντας τον ναυτονόμο…

Κάθομαι και με χτυπάει ο ήλιος, μέσα στο τζιπάκι, και περιμένω τον ναυτονόμο. Με κουράζει που η καθημερινότητα μου έχει να κάνει τόσο πολύ με το Π. Ν. Νιώθω κολλημένος σε μια σειρά δρομολογίων, υπολογισμένα με μαθηματική ακρίβεια που το μονό που θα μπορούσε να τα αλλάξει είναι ο πόλεμος ή δικιά μου σωματική βλάβη. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, θα μπορούσε να ήταν σαφώς χειροτέρα και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό… Αλλάζω σκέψεις καθώς ο ναυτονόμος ακόμα να εμφανιστεί… το 2009 μου είχε εκπλήξεις, αλλαγές και όλα αυτά με βρήκαν σε πολύ δύσκολη περίοδο. Νιώθω τα ποδιά μου βαριά, και τις αποφάσεις μου μονόδρομο. Θα κάνω υπομονή όμως, ήμουν πολύ κοντά για τα καλυτέρα, και ξερώ ότι μπορώ να ξαναβρεθώ στην ιδία κατάσταση. Ο καιρός θα γυρίσει. Ο ναυτονομος δεν ορθέ ακόμα και εγώ θα βάλω τα ακουστικά μου, να ακούσω τις δικιές μου νότες, να τράβηξα τις δικιές μου διαδρομές.