Δουλειά και περιπέτεια, εξόρμηση, γκαζιά, στροφές, φύση, παρέα…
Παρασκευή μεσημέρι με γεμάτο το ντεπόζιτο και σχετικά αρκετές αποσκευές ξεκινάω για Γιάννενα. Ο σκοπός είναι κυρίως το ταξίδι. Έτοιμος να πουλήσω την αγάπη μου για διαφόρους λογούς. Ναυτικό έχει το αυγουστιάτικο πρόγραμμα . Πηγαίνοντας πολλά χιλιόμετρα, σκυμμένος κάτω από φερινγκ και ο αέρα να δέρνει τα πλευρά μου… στα Γρεβένα ανεφοδιασμός, νερό, τσιγάρο, και πάμε να παίξουμε με τις στροφές… καμιά 20 χιλιόμετρα έξω από τα Γιάννενα και ενώ το στοφυλίκι συνεχίζεται, δεν αντέχω άλλο, οι προσαγωγοί μου καινέ, οι τρικέφαλοι μου επίσης, το υπόλοιπο σώμα μου είναι σαν δαρμένο… θα είχε καμιά ώρα που θα πήγαινα με 2α-3η στο σαζμαν και να γέρνω σαν χαζός σε κάθε στροφή… ανοίγω το τζαμάκι του κράνους, χαλαρώνω τα πισινά μου πιο άνετα στη σέλλα, και απολαμβάνω το τελείωμα της διαδρομής, πιο τουριστικά….πιο νωχελικά, σαν νοσταλγός ενός χαμένου ονείρου…
Το Σάββατο προέκυψε παρέα. Καλή παρέα… με τον Κώστα όλο λέγαμε, να έρθω Γιάννενα με το μηχανάκι να πάμε βόλτα, μου είχε δώσει και το μηχανάκι ένα Σάββατο με απίστευτη εμπιστοσύνη…(ωραίο το Z της Kawasaki, πολύ αέρας ρε αδελφέ όμως, τα έχουμε ξαναπεί αυτά..)έτσι λοιπόν 7 το απόγευμα μαζευόμαστε 3 διαφορετικά μηχανάκια, 3 διαφορετικές προσεγγίσεις στους 2 τροχούς. Ο κλασσικός που προσοχή όμως, γιατί περνάει για τα καλά η μπογιά του ακόμα, το απόλυτο γυμνό στα 750cc, και ίσως το πιο εμπορικό μηχανάκι στα 600cc. 3 διαφορετικά μηχανάκια με διαφορετικές αντιλήψεις στο τιμόνι τους. 3 άνθρωποι που δεν γνωρίζονται και πολύ, αλλά για λίγο θα γίνουν συνταξιδιώτες, θα αναζητήσουν τις σωστές γωνιές σε μια στροφή, θα θαυμάσουν μαζί την διαδρομή, θα φροντίσουν ο ένας για την ασφάλεια του άλλου…
Τα πρώτα χιλιόμετρα ήταν αναγνωριστικά, ποιος θα είναι μπροστά, σε τι ρυθμούς θα κινούμαστε. Δεν αργήσαμε να βρούμε το σχηματισμό που μας βόλευε. Είναι απίστευτο. Ο καθένας μέσα από το κράνος του, τόσο απομονωμένος, μα τόσο κοντά με τους άλλους. Τι απόσταση θα κρατήσεις για να μην αγχώνεις τους υπολοίπους, ποτέ θα ανοίξεις γκάζι, ποτέ θα ζουλήξεις τα φρένα και τι γραμμές τραβάει ο καθένας, ήταν λες και τα είχαμε σχεδιάσει…. Βρήκαν όλα σα γλυκιά μελωδία… τα μηχανάκια ήταν τόσο διαφορετικά στημένα το καθένα, αλλά πηγαίναμε στο δρόμο σαν σχηματισμός από πουλιά που ταξιδεύουν το ένα διπλά στο άλλο σαν να είναι δεμένα μεταξύ του με ένα αόρατο νήμα.
Και έτσι συνεχίστηκε. ο Κώστας ήξερε καλά που μας πήγαινε, στροφή, ανηφόρα κατηφόρα, φύση.
Πολλή φύση, ότι χρειάζεται ένας αναβατής για να χαρεί τον δίτροχο δαίμονα του. Δεν κάναμε κόντρα, βολτάραμε. Και βολτάραμε ωραία στο ιδανικό περιβάλλον. Και πάνω εκεί που είχαμε αρχίσει να κουραζόμαστε, ορθέ η ώρα του καφέ. Σ ένα απίστευτο νερόμυλο, σ ένα μέρος που εάν δεν το δεις, δεν θα πιστέψεις ότι υπάρχει… μπράβο ρε Κωστή…
Δεν ήταν το νερό μόνο του, δεν ήταν η βλάστηση, και οι ήχοι… ήταν όλα μαζί σαν να βρέθηκες για λίγο σε ένα από τα παραμυθία που σε έλεγε η γιαγιά σου όταν ήσουν μικρός…
Ο καφές κύλησε γρήγορα. Το ίδιο γρήγορα ξεκινήσαμε για την επιστροφή, πιο ήρεμοι τώρα, πηγαίναμε πιο χάρβαλα, παίζαμε πια, ο ένας πήγαινε πιο κοντά στο άλλο, αλλάζαμε πορείες,…
στα Γιάννενα όλα κινιόντουσαν πιο αργά πια. Μετά από ένα τέτοιο “ταξίδι”, δεν θες να κανείς κάτι άλλο, απλά να βάλεις μουσική, ένα ποτάκι και να χαλαρώσεις, καθώς θα σκέφτεσαι τις εικόνες που πέρασαν μπροστά από τα ματιά σου. Άλλες με πολλά χιλιόμετρα και άλλες με λίγα….
Η Κυριακή ξύπνησε αργά… μαζεύω τα πράγματα και τις αναμνήσεις και γυρίζω πίσω στην Θεσσαλονίκη, άλλη μια βδομάδα ετοιμάζεται να μπει, με τους ρυθμούς που αυτή θέλει… όχι ακόμα όμως, προλαβαίνω να χαρώ άλλα 300 χιλιόμετρα έτσι όπως θέλω εγώ…. Το μηχανάκι φορτωμένο αρκετά πια, ξεκινάω για επιστροφή.
Δεν μ έκανε να τρέξω, πήγαινα αργά. Σταμάτησα και στο Μέτσοβο για ελληνικό καφέ… και έκανα και άλλη στάση μετά… είχα φορτίσει. Είχα αιρετές εικόνες στο μυαλό μου….
Δεν ξερώ εάν θα υπάρξει κάτι αντίστοιχο στα κοντά… χαίρομαι που το έζησα όμως…
