Ωριμότητα θλιμμένη, ξέρεις που σ έχω γραμμένη…

Κλέβω αυτό το δύστυχο και ξεκινάω…. Απ εδώ και απ εκεί, με τα facebook και αλλά, βρέθηκα να μιλάω μια κοπέλα από παλιά…ίσως πολύ παλιά. Μια κοπέλα που έζησε ένα Στέλιο. Δεν ξερώ ποια πλευρά του Στέλιου αλλά κάποια πλευρά σίγουρα έζησε. Και πάνω στην ανταλλαγή μνημάτων βγαίνουν ερωτηματικά…μεγαλώσαμε?? Ωριμάσαμε, βαρεθήκαμε, κουραστήκαμε, γιατί κάνουμε ότι κάνουμε και κάπως έτσι ξετυλίγεται το κουβάρι. Μαριε, θα έπρεπε να είχα πιει τώρα…. Αλλά είναι νωρίς για μένα…

Άλλοι παντρεύονται, άλλοι μένουν μονοί, άλλοι το αφήνουν και το ρίχνουν στη πλάκα, άλλοι ψάχνουν ακόμα το τέλειο, και μπορεί να μην το βρουν και ποτέ, άλλοι το έχουν βρει, και το ζουν όπως γουστάρουν, κάποιοι άλλοι πάλι φοβούνται να ψάξουν το τέλειο τους και απλά εφησυχάζονται…. Διαφορετικές αξίες που θρέφουν την ψυχή του καθενός… η ουσία είναι τι σε κάνει καλά, τι σε κάνει να ξυπνάς το πρωί και να χαίρεσαι για αυτό που έχεις κάνει….

Και μετά που το πας το άλλο, άλλοι ακόμα σπουδάζουν, μερικοί έχουν ήδη καταφέρει να τελειώνουν στις 2 το μεσημέρι την δουλειά τους, άλλοι ψάχνουν, άλλοι δεν ψάχνουν, κάποιοι την είδαν και επιχειρηματίες, έβαλαν νέφτι στον πισινό τους και τρέχουν ακόμα… κάποιοι άλλοι αλλάζουν δουλειές σαν πουκαμισά….

Που πάει όλο αυτό και εάν σκεφτόμαστε αυτά κάπου στα 27 με 28 μας. Τι θα σκεφτόμαστε στα 45???
Εγώ δεν ξέρω που θα πάει για μένα, θέλω να αφήσω που παιδί μου κρύβεται μέσα μου, να δοκιμάσει το όρια του, να πονέσει να γελάσει, να χτυπήσει και σηκωθεί ξανά, να παλέψει για ότι γουστάρει… γιατί κάποιοι κάπως του είχαν βάλει όρια, τι μπορεί να κάνει, και τι όχι (και το αστείο είναι ότι τα είχε πιστέψει αυτά τα όρια) χωρίς να το ρωτήσουν τι θέλει… και εάν ο τρόπος ζώνης μου εκβράζει τα όνειρα μου, η απλά έχω μπει σ ένα κανάλι και χτυπώ αριστερά δεξιά καθώς κυλάει το ρεύμα, ούτε αυτό το ξερώ…

Κλείνοντας θα δανειστώ κάτι που άκουγα μικρός στο ραδιόφωνο τότε που ο star fm και ο αντεννα μας έκαναν παρέα, εκεί κάπου το 1982-83. η σοβαροφάνεια είναι ιδιότητα των ηλιθίων….

Αλλού κοιμάμαι, αλλού ξυπνάω…

Πέμπτη βραδύ αναχώρηση για Ιωάννινα. .προορισμός, πανειπηρωτική έκθεση



…τα folder τα ετοίμασες???, αυτούς που πρέπει να συναντήσεις… τσιγάρα έχω?? Έχω στη τσάντα…την νταντά…ναι μαζί μου την έχω….διόδια, Βέροια, Γρεβενά, στροφές, στροφές,



….και άλλες στροφές…..ανεφοδιασμός στην Μπαλντούμα και τσουπ, έφτασα στη λίμνη…σικάτα δεν την πρόλαβα την έκθεση ανοιχτή…ραντεβού για δουλειά……
Ώρα εκκίνησης ραντεβού 11,35….τέλος ραντεβού στις 2,,,,,, σε κάποιο σπίτι για ξεκούραση…..
Όνειρα, χρώματα, μουσική…. Μουσική????
Δεν είναι μουσική, ξυπνητήρι είναι…τι ώρα είναι? Που είμαι…αααα
Ναι καφές, τσιγάρο, ξύρισμα, πουκάμισο, τσάντα, ραντεβού….πιθανός πελάτης… διαφήμιση, ναι υποσχέσεις, ενδεχόμενα, τάσεις αγοράς, τιμές, url …μεσημέρι… ραντεβού με συνεργάτη, οργάνωση για απογευματινή εξόρμηση στην έκθεση….πολλούς καφέδες δεν έχω πιει και είναι μόλις 3 το μεσημέρι, πω πω εχω καπνίσει και πολύ πάλι,



….μια μπύρα παρακαλώ, …πρέπει να χαλαρώσω λίγο…. Ναι, έτσι θα κινηθούμε, αυτά θα τους πούμε…πάμε σπίτι για χαλάρωμα…κάτι μπήκε στο στομάχι μου αλλά δεν θυμάμαι, τι….μάλλον θα ήταν νόστιμο, από τάπερ βρήκε….45 λεπτά κενό για ξεκούραση πριν την απογευματινή εξόρμηση στην έκθεση…σσσσς ησυχία μπας και με πάρει ο ύπνος. Ένα κινητό χτυπάει, η εκτύπωση δεν μπορεί να προχωρήσει, η μακέτα δεν είναι σε καλή ανάλυση…να σου στείλω Μπιλ, να μου στείλεις το αρχείο…μπάνιο, πουκάμισο τσάντα, βρουμμμ έκθεση….. πιθανός πελάτης… διαφήμιση, ναι υποσχέσεις, ενδεχόμενα, τάσεις αγοράς, τιμές, url…11.00 οπ, βράδιασε…και τώρα κάθεσαι εδώ??? Η φεύγεις??? Το πρώτο αυριανό ραντεβού με το πελάτη είναι 9,30.. σικάτα πάμε πίσω…Μπαλντούμα, στροφές, στροφές και άλλες στροφές…. Γρεβενά…Βέροια, Μάλγαρα….οπ 2ευρο…που το έβαλα το 2ευρο, μέσα στην τσάντα…την πήρα την νταντά??? ναι εδώ είναι….Θέρμη 2,30, βαλίτσα πουκάμισα, πράγματα….πιτζάμες, δόντια, κρεβάτι, και αύριο μεγάλη μέρα θα είναι…τα ματιά κλείνουν, σίτε, διατιμήσεις, διόδια, στροφές, να πάρεις καφέ για το δρόμο, μα αφού δεν είναι έτοιμη η μακέτα ακόμα….SSSSStoooooPPPPPP



Το κεφάλι μου ρε φίλε….που είμαι.????

Στέλιο…ΣΤΕΛΙΟΟΟΟ…

ΣΣΣΤΤΤΤ κοιμάμαι….μην με ξυπνήσετε ακόμα δεν φτάσαμε στον προορισμό…

Μια άλλη μέρα…ίσως μια άλλη νύχτα…

Ένας φίλος που τα πάει καλυτέρα στα λόγια από μένα είπε….

"Και ξάφνου νά σου το μούδιασμα..Αλλά το καλό το μούδιασμα..ξέρεις..Του βλέμματος..το σοκ..το ξαφνικό..το αναπάντεχο..Και μετά αναρωτιέσαι,είσαι εσύ?Και τι θα κάνεις?Θα φύγεις και εσύ?Όχι πως έμεινες ποτέ αλλά κάτσε..Νομίζω-ή μάλλον θέλω να νομίζω-πως ίσως θα το χες και σύ ανάγκη.Και είναι τρομακτικό ,αλλά νιώθω πως θα μπορούσα να σε ερωτευτώ την επόμενη φορά που θα σ έβλεπα.(Ναι για σένα είναι)(Και ναι,βαρέθηκα την ανθρώπινη μαλακία εδώ μέσα και δε με νοιάζει αν το ξέρεις)"



Και ναι όταν το διάβασα είδα εικόνες, μέσα μου…το είχα ξαναζήσει αυτό το ήξερα, ήταν σαν να το ζήσαμε μαζί Μάριε, απλά εσύ είχες τις σωστές λέξεις να το βγάλεις, ενώ εγώ προσπαθώ να βρω τον σωστό τρόπο και απλά όταν το βγάζω είναι ετεροχρονισμό… αυτή τη φορά όμως θα είναι αλλιώς, και το αστείο είναι ότι δεν ξερώ γιατί θα είναι αλλιώς, το ξερώ όμως… ίσως γιατί και εγώ βαρέθηκα την «ανθρώπινη μαλάκια μου» ίσως γιατί θέλω πολύ να το βγάλω, ίσως για κάτι άλλο που η μελαγχολική μου φύση δεν έχει σκεφτεί ακόμα…αλλά δεν έχει σημασία….

Η επαφή με την άσφαλτο πονάει, ακόμα και εάν είναι αναίμακτη….

Η πτώση για έναν αναβατή μηχανής θεωρείται αναπόφευκτο γεγονός….. πάνε 4 μέρες και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε και πως έγινε…εγώ να βρίσκομαι στο έδαφος με μηδενικές ζημιές επάνω μου και το μηχανάκι καρφωμένο στο μπροστινό τμήμα από τα c3..




Γιατί έχασα την αυτοσυγκέντρωση μου, γιατί αντέδρασα λάθος, ήταν τα χιλιόμετρα, ήταν τα νερά στο δρόμο, τι να ήταν ?? και με ποιον τρόπο εγώ βρέθηκα από την άλλη πλευρά, ενώ θα έπρεπε να ήμουν μεταξύ μηχανής και αυτοκινήτου….

Περαστικά μου

Μια πολύ περίεργη μέρα τελειώνει, μια μέρα με πολλά χρώματα, αλλά όμορφα και αλλά βαριά, μελαγχολικά….
Το πρωινό είχε το τρέξιμο του, με τις δουλειές και τα τηλεφωνά το μεσημέρι έφρασε γρήγορα, και μπήκα σε διαδικασία προπονήσεων….κάπου εκεί κατά τις 6 μαθαίνω με πολύ άσχημο τρόπο ότι ο κολλητός μου είναι στο νοσοκομείο εδώ και 3 μέρες….όχι τίποτα το σοβαρό αλλά είναι στο νοσοκομείο…και εγώ δεν ξερώ τίποτα…θλίψη με θυμό μαζί να με πνιγούν και να ανεβάζουν ένα κόμπο στο λαιμό μου…οκ είμαι χασμένος, τρέχω σαν τον βεγγο και ελαφριά τα λέω, είμαι που είμαι εγώ λαλακας, ένας φουστης δεν βρέθηκε να με πει κάτι…ένας…
Με την ψυχή μου μαύρη κατά τις 9 το βραδύ μπόρεσα να τον μιλήσω…οκ δεν τρέχει τίποτα θα γίνει καλά, αλλά ήθελα να είμαι πιο κοντά…οι προπονήσεις με αφήσαν σε ησυχία στις 10 περίπου οπού και δεν άντεξα….πήρα το μηχανάκι και έκανα βόλτα στο κέντρο σαν χαζός…





χωρίς προορισμό, καφετερία και τέλος, πλάγιαζα, άνοιγα γαζί και έστριβα…ήθελα να νιώσω ότι αδειάζω….αφού βαρέθηκα, έβγαλα το κράνος μου,σταμάτησα να τρέχω….. και άρχισα να βλέπω την πόλη σαν να μην την έχω ξαναδεί…και ξαφνικά, χρώματα, ήχοι, κόσμος….



Που ήταν όλα αυτά….



Πάλι κλείστηκα με τις δουλειές μου, και έτσι που είχα ξεχάσει τις ομορφιές τις πόλης μου, έτσι είχα ξεχάσει και αλλά πράγματα…και ένιωσα την αναγκή να τα ζήσω όσο πιο δυνατά μπορούσα, να καλύψω το χαμένο έδαφος….



Περαστικά μου.....

Μια ωραία Κυριακή…

Το σαββατοκύριακο το χρησιμοποιώ όταν μου το επιτρέπουν οι καταστάσεις για να αδειάζω το κεφάλι μου. Όλη η βδομάδα είναι τόσο γρήγορη και γεμάτη που το σκ προσπαθώ να αντιστρέψω τελείως τους ρόλους, να βγω, να δω φίλους, να κάνω βόλτα με την μηχανή χωρίς προορισμό και ραντεβού, να νιώσω ένα αλλιώτικο ρυθμό που θα έρθει να ισορροπήσει μέσα μου την ταχύτητα και το άγχος με την ηρεμία και την χαλαρότητα.
Κάπως έτσι γυρνούσα το Σάββατο το βραδύ από Γιάννενα να έχω όλη την Κυριακή μπροστά μου, να πιω καφέ με τον εαυτό μου και με οποίον άλλο με αντέχει….
Το κέντρο ήταν γεμάτο-άδειο. Η κίνηση ήταν τόσο όσο χρειάζεται για να καταλάβεις ότι η πόλη πίνει καφέ και χαλαρώνει… ίσως να είναι και το θέμα με την 25η Μαρτίου και κάποιοι να την έχουν κάνει… πάντως σε όλα τα στέκια έβρισκες μέρος να κάτσεις. Μια φίλη που οι συγκυρίες την έχουν στην Αθήνα, με έκανε παρέα στο πρώτο καφέ… η Ναβαρίνου μας φιλοξένησε για μια κρεπουλα και ξανά χώσιμο μέσα σ ένα από τα αγαπημένα στην Ικτίνου για μπυριτσα… ο ήλιος είχε δόντια και η βόλτα με την μηχανή ήταν ευχάριστη και χωρίς κράνος…. Κάπως έτσι μέσα στην ησυχία μεταξύ των γρηγορών ημερών, με τα λόγια καλών φιλών η απλών γνωστών, συνήθως πιάνω τον εαυτό μου να ζυγίζει καταστάσεις, να αναζητά απαντήσεις και να παίρνει αποφάσεις….
Πάνε 2 βδομάδες που είχα φάει μια πολύ γερή φρίκη για το τι κάνω, και πως το κάνω. Και όταν συνήθως το παθαίνω αυτό καταλαβαίνω ότι κάτι δυνατό πρέπει να αλλάξω η να προχωρήσω σε κάποιο στάδιο… και ναι προχώρησα, αργά αλλά σταθερά. Ο Στέλιος θέλει χρόνο, έχουν πέσει πολλά μαζί και όλα αυτά πρέπει να οργανωθούν και να βρεθεί η χρυσή εκείνη τομή. Βγήκα από το διαμέρισμα σίγουρα, το τυρί δεν ξερώ εάν ήταν χαλασμένο, η ήταν κάτι άλλο και εγώ ήθελα να το βλέπω σαν τυρί, αλλά σίγουρα δεν ήταν αυτό που χρειαζόμουν….τώρα δεν ξερώ εάν ψάχνω για άλλο. Ξερώ ότι έχω ανάγκη για άλλο τυρί αλλά δεν ξερώ εάν ψάχνω, ίσως περιμένω απλά πιστεύοντας ότι θα το βρω.
Παράλληλα έφυγα από το πλήθος. Τώρα πετώ αλλού, μπορεί ακόμα να μην πετάω νύχτα και ψηλά, αλλά δεν πετάω μαζί με τους άλλους γλαρούς…και σιγά θα αρχίσω να ξανά πετάω έτσι όπως γουστάρω και αγαπάω εγώ, όχι έτσι όπως με είχε κάνει μια ανόητη συνήθεια….